To, co warto zobaczyć w każdym z dużych regionów kraju, od Oslo po Svalbard: miasta, fiordy, kościoły klepkowe, parki narodowe i Daleka Północ. Na weekendy, wakacje i odwiedziny bliskich. Każda informacja sprawdzona u źródła.
Informacje sprawdzone 10 października 2026.
Założona około 1048 r. w głębi fiordu, odbudowana po pożarze w 1624 r. przez Chrystiana IV pod nazwą Christiania, stolica odzyskała nazwę Oslo w 1925 r.
Ponad 200 rzeźb Gustava Vigelanda z brązu, granitu i kutego żelaza, owoc czterdziestu lat pracy, w sercu Frognerparken. Monolit, wykuty z jednego bloku granitu, przedstawia 121 postaci. Otwarty o każdej porze, przez cały rok, wstęp wolny.
Średniowieczny zamek zbudowany około 1300 r. za panowania króla Håkona V, przebudowany przez Chrystiana IV na renesansową rezydencję. Teren nadal należy do wojska, ale obszar w obrębie murów jest otwarty dla zwiedzających i bezpłatny; piękny widok na port i ratusz.
Otwarta w 2008 r., zaprojektowana przez pracownię Snøhetta. Po jej dachu z białego marmuru, który schodzi aż do wody fiordu, można swobodnie spacerować.
Skocznia narciarska na wzgórzach nad miastem gości zawody od 1892 r.; obecna pochodzi z 2010 r. U jej stóp muzeum narciarstwa, a na szczycie taras widokowy z panoramą Oslo i fiordu. Dojazd metrem (linia 1).
Na półwyspie Bygdøy: Fram, statek polarny Nansena i Amundsena; Kon-Tiki, tratwa Thora Heyerdahla (1947); oraz Norweskie Muzeum Ludowe, skansen z kościołem klepkowym z Gol. Muzeum Łodzi Wikingów jest zamknięte; ma zostać ponownie otwarte w 2027 r. pod nazwą Vikingtidsmuseet.
Region o najłagodniejszym klimacie i najbardziej rolniczy w kraju, od granicy szwedzkiej po góry Telemarku: miasta-twierdze, rzeki, którymi spławiano drewno, i pierwsze ośrodki przemysłu hydroenergetycznego.
Miasto-twierdza z XVII wieku, wciąż otoczone wałami i fosami i nadal zamieszkane. Mały prom bezpłatnie łączy Gamlebyen z centrum po drugiej stronie rzeki Glomma.
Nad miastem Halden, blisko granicy szwedzkiej. Król szwedzki Karol XII zginął tu w 1718 r. podczas jej oblężenia. Teren dostępny bezpłatnie, widok na Halden i Iddefjord.
Największy kościół klepkowy w Norwegii, zbudowany w średniowieczu (prawdopodobnie w XIII wieku) niedaleko Notodden. Nadal pełni funkcję kościoła parafialnego; zwiedzanie latem.
Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 2015 r.: to tutaj koncern Norsk Hydro produkował nawozy dzięki energii elektrycznej z wodospadów. W Rjukan, na dnie doliny pozbawionej zimą słońca, kolejka linowa (Krossobanen, 1928) pozwalała mieszkańcom wyjechać ku światłu; dziś lustra kierują je na rynek.
Ze Skien do Dalen: 105 km drogi wodnej i 18 śluz, ukończonych w 1892 r. Latem zabytkowe statki, takie jak Victoria, pokonują całą trasę w jeden dzień.
Szczyt o wysokości 1883 m nad Rjukan; przy dobrej pogodzie widać stąd niemal jedną szóstą Norwegii. Można wejść pieszo albo wjechać kolejką Gaustabanen: najpierw małym pociągiem, potem kolejką szynowo-linową, poprowadzonymi w tunelach wewnątrz góry.
Małe miasteczka z białymi domami, archipelagi i plaże: to wybrzeże letnich wakacji Norwegów, między Kragerø a Flekkefjord.
Miasto założone w 1641 r. przez Chrystiana IV na planie szachownicy, tzw. „Kvadraturen”, wciąż czytelnym w centrum. Dzielnica Posebyen zachowała drewniane domy, a miasto jest bramą Wybrzeża Południowego, z promami do Danii.
Na najdalej wysuniętym na południe krańcu kontynentalnej Norwegii. Zgodę na budowę wydano w 1655 r., a pierwsze światło zapalono w 1656 r.: to najstarsza stacja latarniana w kraju. Muzeum i ścieżki po skałach; Przylądek Północny leży stąd około 2500 km drogą.
„Białe miasto” Wybrzeża Południowego. Pod koniec lipca lub na początku sierpnia festiwal łodzi drewnianych (Trebåtfestivalen) gromadzi w porcie setki żaglówek i tradycyjnych łodzi.
Henrik Ibsen był tu praktykantem w aptece w latach 1844–1850 i napisał tu swój pierwszy dramat. Apteka, w której mieszkał, jest dziś muzeum.
Wyspiarska wioska bez samochodów u wybrzeży Tvedestrand, dostępna tylko drogą wodną (wodną taksówką lub regularną linią z Gjeving, w kilka minut). Białe domy, uliczki i pomosty.
Od Stavanger po Kristiansund: najsłynniejsze fiordy, wyżłobione przez lodowce, setki wodospadów i jedne z najbardziej spektakularnych dróg górskich w Europie. Wiele z nich jest otwartych tylko latem.
Skalna platforma 604 m nad Lysefjordem. Szlak z parkingu Preikestolen ma około 4 km w jedną stronę; na wyjście i powrót trzeba liczyć około 4 godzin. Bez przewodnika, od późnej wiosny do jesieni.
Naftowa stolica Norwegii od lat 70. Dzielnica Gamle Stavanger liczy około 170 białych drewnianych domów z XVIII i XIX wieku; muzeum naftowe (Norsk Oljemuseum) opowiada historię wydobycia na Morzu Północnym.
Wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 2005 r. wraz z Nærøyfjordem. Można tu zobaczyć wodospad Siedem Sióstr (De syv søstrene) i gospodarstwa uczepione stromych zboczy. Najpiękniejsze widoki roztaczają się z punktu widokowego Dalsnibba i z Drogi Orłów (Ørnevegen).
Górska droga z jedenastoma serpentynami, otwarta w 1936 r., wspinająca się nad doliną Romsdal. Zimą zamknięta: zwykle otwierana pod koniec maja i zamykana w październiku — przed wyjazdem sprawdź na vegvesen.no.
Zbudowany około 1180 r., jest najlepiej zachowanym kościołem klepkowym w kraju, niemal niezmienionym od czasu budowy, z głowami smoków na szczytach dachu. Przy drodze E16, między Oslo a Bergen.
Pociąg Flåmsbana zjeżdża z Myrdal, na linii Oslo–Bergen, na sam koniec Aurlandsfjordu: 20 km i ponad 860 m różnicy wysokości, to najbardziej stroma linia kolejowa w Norwegii. Aurlandsfjord jest odnogą Sognefjordu, najdłuższego fiordu w kraju (ponad 200 km).
Największy lodowiec Europy kontynentalnej. Jego jęzor Bøyabreen widać z drogi; do jęzora Briksdalsbreen prowadzi szlak o długości około 3 km. Po lodzie chodzi się wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem. Norweskie Muzeum Lodowców znajduje się we Fjærland.
Zniszczone przez pożar w styczniu 1904 r. miasto odbudowano w trzy lata w stylu secesyjnym (Jugendstil), który nadaje mu jednolity charakter. Wejdź po 418 stopniach na wzgórze Aksla, by podziwiać widok na wyspy.
Drugie co do wielkości miasto kraju, między siedmioma górami a morzem. Według tradycji założone w 1070 r. przez króla Olafa Kyrre, było ważnym kantorem Hanzy i największym miastem Norwegii do lat 30. XIX wieku. Weź płaszcz przeciwdeszczowy: często tu pada.
Hanzeatyckie nabrzeże — rząd drewnianych domów ze szczytami nad portem Vågen, wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1979 r. Wąskimi przejściami między domami można swobodnie spacerować.
Z centrum w kilka minut wjeżdża na wysokość 320 m, na zbocze Fløyen, skąd widać całe miasto. Na górze szlaki i jeziora; można zejść pieszo.
U wejścia do portu twierdza królewska: Håkonshallen, wielka kamienna sala ukończona około 1261 r. dla króla Håkona Håkonssona, oraz wieża Rosenkrantza, przebudowana w latach 60. XVI wieku.
Willa kompozytora i jego żony Niny nad jeziorem Nordåsvannet, na południe od miasta. Dom jest w remoncie do lata 2027 r., ale park, domek, w którym komponował, oraz letnie koncerty w sali Troldsalen pozostają dostępne.
Na końcu portu Vågen, targ działający od XIII wieku: stoiska z rybami i owocami morza pod gołym niebem oraz kryta hala (Mathallen) czynna przez cały rok.
Wielkie doliny Innlandet i najwyższe szczyty Europy Północnej, aż po płaskowyże Dovrefjell i górnicze miasto Røros. Kraina parków narodowych i narciarstwa.
Miasto Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1994, nad jeziorem Mjøsa. Skansen Maihaugen, powstały w 1887 r. z kolekcji Andersa Sandviga, gromadzi ponad 200 dawnych budynków, w tym kościół klepkowy z Garmo.
Pływa po jeziorze Mjøsa, największym w Norwegii, od 1856 r.: to najstarszy statek kołowy na świecie wciąż kursujący regularnie. Latem rejsy między Hamar, Gjøvik i Lillehammer.
Ma 2469 m: to najwyższy szczyt Norwegii i Europy Północnej, w Parku Narodowym Jotunheimen. Z Juvasshytta wejście prowadzi przez lodowiec i odbywa się z przewodnikiem; ze Spiterstulen prowadzi szlak omijający lodowiec.
Pierwszy park narodowy Norwegii, utworzony w 1962 r.: około dziesięciu szczytów powyżej 2000 m, oznakowane szlaki i schroniska. Żyją tu dzikie renifery, których nie wolno niepokoić wiosną, w okresie wycieleń.
Woły piżmowe sprowadzone z Grenlandii żyją tu na wolności od lat 40. i 50. XX wieku. Mogą zaatakować: trzymaj się co najmniej 200 m od nich, a jeśli chcesz podejść bliżej, wybierz safari z przewodnikiem z Oppdal lub Kongsvoll.
Górnicze miasto, w którym wydobywano miedź w latach 1644–1977, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 r. Ulice drewnianych domów, biały kościół i hałdy; zimą jedno z najzimniejszych miast w kraju. Co roku w drugiej połowie lutego odbywa się tu wielki jarmark zimowy Rørosmartnan.
Miasto założone w 997 r. przez króla Olafa Tryggvasona u ujścia Nidelvy, pierwsza stolica kraju i ważne miejsce pielgrzymek w średniowieczu. O codziennym życiu na miejscu przeczytasz w naszym przewodniku po Trondheim.
Budowę rozpoczęto około 1070 r. nad grobem św. Olafa; to najdalej na północ wysunięta z wielkich średniowiecznych katedr Europy i miejsce błogosławieństwa królów Norwegii. Latem warto wejść na wieżę.
Czerwony drewniany most (Gamle Bybro, 1861) prowadzi do dzielnicy Bakklandet z drewnianymi domami i kawiarniami. Z mostu najlepszy widok na kolorowe spichlerze (Bryggene) nad Nidelvą.
Zbudowana po wielkim pożarze w 1681 r. na wzgórzu górującym nad miastem. Teren dostępny bezpłatnie i jeden z najpiękniejszych widoków na Trondheim i fiord.
Za kołem podbiegunowym: latem słońce o północy, zimą noc polarna i zorze polarne. Lofoty, Tromsø, kraina Saamów i Przylądek Północny. Odległości są duże: trzeba liczyć się z samolotem, ekspresem przybrzeżnym (Hurtigruten) lub kilkudniową podróżą samochodem.
Przy drodze E6, powyżej granicy lasu, w miejscu, gdzie przebiega koło podbiegunowe. Pobliski Park Narodowy Saltfjellet-Svartisen obejmuje Svartisen, drugi co do wielkości lodowiec w kraju.
Góry opadające do morza, plaże z białym piaskiem i wioski rybackie: Reine i Hamnøy, Nusfjord, Henningsvær z boiskiem piłkarskim na wysepce. Nocleg w rorbu, rybackiej chacie na palach. W Borg muzeum wikingów Lofotr zrekonstruowało znaleziony na miejscu 83-metrowy dom wodza — najdłuższy zrekonstruowany dom wikingów na świecie.
Między Lofotami a Vesterålen: wąski, 2,5-kilometrowy fiord o pionowych ścianach, z wejściem szerokim na zaledwie 100 m. Ekspres przybrzeżny wpływa do niego, gdy pozwala pogoda; można tu też dopłynąć łodzią ze Svolvær.
Największe miasto północnej Norwegii, ośrodek uniwersytecki i stolica zórz polarnych od września do marca. Warto zobaczyć Katedrę Arktyczną (1965) i kolejkę linową Fjellheisen, która wjeżdża na wysokość 421 m nad miastem.
Tysiące rytów i malowideł naskalnych sprzed 7000–2000 lat, wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1985 r. Latem drewniane kładki w muzeum w Alcie. W mieście Katedra Zorzy Polarnej (2013).
Klif o wysokości około 307 m na wyspie Magerøya, połączonej z lądem stałym podmorskim tunelem. Najdalej na północ wysuniętym punktem wyspy jest pobliski Knivskjellodden, na 71°11′08″ N: około 18 km marszu w obie strony. Na lądzie stałym jest nim przylądek Nordkinn.
Saamowie to rdzenny lud północnej Norwegii, Szwecji, Finlandii i Półwyspu Kolskiego; na obszarze saamskim prawo zastrzega dla nich hodowlę reniferów. Parlament Saamów (Sámediggi) ma siedzibę w Karasjok od 1989 r.; w Kautokeino odbywa się saamski festiwal wielkanocny.
Arktyczny archipelag w połowie drogi między Przylądkiem Północnym a biegunem północnym, norweski od 1925 r. na mocy traktatu z 1920 r. Ponad połowę lądu pokrywa lód, a niedźwiedź polarny jest tu wszędzie u siebie.
Główna miejscowość, która wyrosła wokół kopalni węgla otwartej w 1906 r. przez Amerykanina Johna Munro Longyeara. Bezpośrednie loty z Oslo i Tromsø. Słońce o północy od kwietnia do sierpnia, noc polarna od końca października do połowy lutego.
Wykuty w górze niedaleko lotniska i otwarty w 2008 r., może pomieścić 4,5 miliona próbek nasion z całego świata na wypadek katastrofy. Nie można go zwiedzać: widać tylko wejście.
Poza Longyearbyen nigdy nie wychodzi się bez środka do odstraszenia niedźwiedzia, a gubernator (Sysselmesteren) zaleca broń. Od 2025 r. trzeba trzymać się co najmniej 300 m od niedźwiedzia (500 m od marca do czerwca) i nigdy go nie niepokoić. Za pierwszym razem wybierz się z przewodnikiem.
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}
_01_front.jpg){kind=link}
_with_cub,_Svalbard.jpg){kind=link}