Dwa szwedzkie plakaty wydrukowane w latach 1899–1900, „Europas regenter” i „Europas regentinnor”, wiszą w Thon Partner Hotel Selbusjøen w Selbu. Pokazują Europę sprzed 1905 roku, gdy Oskar II panował jeszcze nad Szwecją i Norwegią. Oto wszystkie trzydzieści cztery portrety i to, co zapamiętała o nich historia.
Informacje sprawdzone 18 października 2026.
„Europas regenter”: siedemnaście głów państw w kolejności z plakatu. Trzech z nich zginie w zamachach, a niemal wszystkie te trony upadną do 1920 roku.
1835–1909, król od 1865 roku do śmierci: czterdzieści cztery lata, najdłuższe panowanie w Belgii. Zwany „królem budowniczym” za wielkie inwestycje, był też prywatnym właścicielem Wolnego Państwa Kongo (1885–1908), którego eksploatacja pochłonęła ogromną liczbę ofiar.
1886–1941, król od urodzenia: jego ojciec zmarł kilka miesięcy wcześniej. Stąd chłopiec na plakacie; regencję do 1902 roku sprawowała matka, Maria Krystyna. Opuścił Hiszpanię po proklamowaniu republiki 14 kwietnia 1931 roku.
1838–1929, prezydent w latach 1899–1906, wcześniej mer Montélimar i przez krótki czas premier w 1892 roku. Jego wybór w lutym 1899 roku pomaga datować plakat: już na nim widnieje, z monogramem „RF”.
Jedyny portret bez nazwiska: plakat podaje tylko „Prezydent Republiki Szwajcarskiej”. Szwajcaria co roku zmienia prezydenta – członka Rady Federalnej wybieranego na rok. Zależnie od roku druku to Eduard Müller (1899) lub Walter Hauser (1900).
1863–1908, król od 1889 roku. Zapalony oceanograf, sam prowadził rejsy badawcze. Zginął w zamachu w Lizbonie 1 lutego 1908 roku – jedyny tak zabity król Portugalii; monarchia upadła dwa lata później.
1818–1906, król od 1863 roku do śmierci. Nazywano go „teściem Europy”: jego dzieci poślubiły władców Wielkiej Brytanii, Rosji i Grecji lub same objęły tam trony. Jego wnuk Carl został w 1905 roku Haakonem VII, pierwszym królem niepodległej Norwegii.
1830–1916, wstąpił na tron w grudniu 1848 roku jako osiemnastolatek i zasiadał na nim aż do śmierci w czasie I wojny światowej: sześćdziesiąt osiem lat. W 1867 roku jego cesarstwo stało się dualistyczną monarchią Austro-Węgier.
1829–1907, król Szwecji od 1872 roku do śmierci i król Norwegii w latach 1872–1905. Plakat nazywa go „królem Szwecji i Norwegii”: był ostatnim. 7 czerwca 1905 roku Storting ogłosił rozwiązanie unii; Norwegia wybrała potem własnego króla, Haakona VII.
1868–1918, ostatni car, od 1894 roku do abdykacji w 1917 roku w czasie rewolucji. Po wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej został wraz z rodziną zabity przez bolszewików 17 lipca 1918 roku.
1844–1900, król od 1878 roku do zamachu w Monzy 29 lipca 1900 roku. Za jego panowania powstało włoskie imperium kolonialne i Trójprzymierze z Niemcami i Austro-Węgrami. Na plakacie jeszcze żyje, więc wydrukowano go przed latem 1900 roku.
1859–1941, ostatni cesarz niemiecki i król Prus, od 1888 roku do abdykacji w 1918 roku. Najstarszy wnuk królowej Wiktorii. Często odwiedzał norweskie wybrzeże: po pożarze, który w 1904 roku zniszczył Ålesund, większość pomocy międzynarodowej przyszła z Niemiec, wysłana w jego imieniu.
1842–1918, sułtan w latach 1876–1909. Ogłosił pierwszą konstytucję osmańską, po czym rządził samodzielnie, gdy imperium traciło prowincje na Bałkanach i w Afryce Północnej. Młodoturcy obalili go w 1909 roku.
1845–1913, duński książę – syn Chrystiana IX – wybrany na króla przez greckie Zgromadzenie w wieku siedemnastu lat. Panował od 1863 roku do zamachu w Salonikach 18 marca 1913 roku. Jego ród rządził Grecją, z przerwami, do 1973 roku.
1876–1903, król od 1889 roku, w wieku dwunastu lat, po abdykacji ojca, Milana. 11 czerwca 1903 roku oficerowie armii serbskiej zabili go wraz z żoną Dragą w pałacu w Belgradzie, kończąc dynastię Obrenoviciów.
1839–1914, niemiecki książę z rodu Hohenzollern-Sigmaringen wybrany w 1866 roku na władcę Zjednoczonych Księstw. Doprowadził Rumunię do niepodległości (1877–1878) i w 1881 roku został jej pierwszym królem. Rumuni nazywają go „królem Niepodległości”.
1861–1948, książę Bułgarii od 1887 roku – stąd tytuł „Furste” na plakacie – a od 1908 roku car, gdy ogłosił niepodległość od Imperium Osmańskiego. Po klęsce w I wojnie światowej abdykował w 1918 roku.
1841–1921, książę w latach 1860–1910, potem pierwszy i jedyny król Czarnogóry do 1918 roku. Jego córki wyszły za mąż tak dobrze, że i jego nazywano „teściem Europy”: wśród wnuków byli Aleksander I Jugosłowiański i Humbert II Włoski.
„Europas regentinnor”: siedemnaście władczyń i małżonek władców. Trzy nie żyły już w chwili druku, co plakat odnotowuje pod ich portretami („afliden”).
1836–1902, arcyksiężniczka austriacka, żona Leopolda II. Małżeństwo zaaranżowane i nieszczęśliwe: od 1872 roku para żyła osobno. Zapalona amazonka, w 1895 roku osiadła w Spa, gdzie nazywano ją „królową Spa”.
1858–1929, arcyksiężniczka austriacka, druga żona Alfonsa XII. Owdowiała w listopadzie 1885 roku, będąc w ciąży z synem, i rządziła Hiszpanią jako regentka do pełnoletności Alfonsa XIII w maju 1902 roku – stąd jej tytuł na plakacie.
1851–1926, rosyjska wielka księżna, wydana w wieku szesnastu lat za Jerzego I. Początkowo obca w Grecji, szybko zaangażowała się w działalność społeczną i dobroczynną. W 1920 roku krótko była regentką kraju.
1819–1901, królowa od 1837 roku do śmierci 22 stycznia 1901 roku: sześćdziesiąt trzy lata, panowanie, które dało nazwę „epoce wiktoriańskiej”. Od 1876 roku cesarzowa Indii. Przez swoje dzieci była babką wielu władców z plakatu, m.in. Wilhelma II i cesarzowej Aleksandry.
1865–1951, francuska księżniczka z rodu Orleańskiego, żona Karola I i ostatnia królowa Portugalii. Była przy nim podczas zamachu w Lizbonie w 1908 roku, a po rewolucji 1910 roku udała się na wygnanie, żyjąc odtąd głównie we Francji.
1817–1898, księżniczka heska-kasselska, żona Chrystiana IX. Matka Fryderyka VIII Duńskiego, królowej Aleksandry brytyjskiej, Jerzego I Greckiego i cesarzowej rosyjskiej Marii Fiodorowny. Zmarła 29 września 1898 roku: plakat odnotowuje jej śmierć.
1837–1898, bawarska księżniczka wydana w 1854 roku, w wieku szesnastu lat, za kuzyna Franciszka Józefa. Źle znosiła etykietę wiedeńskiego dworu i nieustannie podróżowała. Anarchista zasztyletował ją w Genewie 10 września 1898 roku; plakat podaje datę jej śmierci.
1836–1913, księżniczka Nassau, żona Oskara II. Królowa Szwecji przez trzydzieści pięć lat – rekord pobity dopiero przez królową Sylwię w 2011 roku – i królowa Norwegii do 1905 roku. Oddana pielęgniarstwu, wspierała kształcenie pielęgniarek i zbudowała w Sztokholmie szpital Sophiahemmet (1889).
1872–1918, z domu księżniczka Alicja Heska, wnuczka królowej Wiktorii. Poślubiła Mikołaja II w listopadzie 1894 roku i była ostatnią cesarzową Rosji aż do abdykacji w 1917 roku. Zginęła wraz z mężem i dziećmi 17 lipca 1918 roku.
1851–1926, księżniczka sabaudzka, żona kuzyna, Humberta I, i matka Wiktora Emanuela III. Według neapolitańskiej tradycji od jej imienia nazwano pizzę Margherita – historycy uważają to raczej za legendę.
1858–1921, księżniczka szlezwicko-holsztyńska, żona Wilhelma II: ostatnia cesarzowa niemiecka i królowa Prus. Mieli siedmioro dzieci. Po 1918 roku udała się z mężem na wygnanie do Holandii i tam zmarła w 1921 roku.
1858–1934, księżniczka Waldeck-Pyrmont, żona króla Wilhelma III. Po jego śmierci w 1890 roku rządziła do 1898 roku jako regentka w imieniu dziesięcioletniej córki Wilhelminy; bardzo lubiana, na plakacie występuje jako „królowa matka”.
1880–1962, królowa od dziesiątego roku życia, od 1890 roku, aż do abdykacji w 1948 roku: niemal pięćdziesiąt osiem lat, najdłuższe panowanie w Niderlandach. W czasie II wojny światowej przemawiała do okupowanego kraju z londyńskiego wygnania.
1859–1941, z domu Keșco, z mołdawskiego rodu szlacheckiego, żona króla Milana I i matka Aleksandra I. Królowa od 1882 roku do abdykacji męża w 1889 roku; plakat zachowuje jej ten tytuł. Uchodziła za jedną z najpiękniejszych królowych Europy.
1843–1916, niemiecka księżniczka zu Wied, od 1869 roku żona Karola I, a w 1881 roku pierwsza królowa Rumunii. Pisała wiersze i opowiadania pod pseudonimem Carmen Sylva.
1870–1899, księżniczka Burbon-Parma, żona Ferdynanda I i matka przyszłego cara Borysa III. Zmarła w wieku dwudziestu dziewięciu lat, 31 stycznia 1899 roku. Plakat odnotowuje jej śmierć: to najpóźniejsza data na nim, co sytuuje druk po lutym 1899 roku.
1847–1923, z domu Vukotić, żona Mikołaja I, a od 1910 roku jedyna królowa Czarnogóry. Rządziła krajem pod nieobecność męża w 1869 i 1883 roku. Matka dwanaściorga dzieci, w tym Heleny, królowej Włoch.